Wymieniony został po raz pierwszy w 1310 roku, a następnie w roku 1346, w dokumencie biskupa miśnieńskiego dla dekanatu lubańskiego. Z wizytacji biskupiej w roku 1677 wiemy, że obok kościoła stała drewniana wieża z trzema dzwonami. Wewnątrz były wtedy trzy ołtarze.
Obecna świątynia zachowała kształt z XVII wieku. W roku 1827 rozebrano stary kościół i na jego miejscu wzniesiono nową świątynię, nawiązującą w formie i kształcie do poprzedniej. Natomiast sufit, wcześniej zakryty gotyckim sklepieniem, wykonano z gipsu. Na wieży od strony południowej, na wysokości piętra, jest tablica wotywna z łacińskim tekstem upamiętniającym wzniesienie wieży i kościoła w roku 1711. Podczas ogólnego remontu w 1880 roku na wieży umieszczono zegar, którego resztki znajdują się tam do dzisiaj. Niezwykle interesujące są zachowane do naszych czasów dwa średniowieczne dzwony: pierwszy o średnicy 61 cm z tekstem: O rex glorie veni cvm pace a mcccclxxi (O królu chwały przyjdź w pokoju, rok 1471); drugi o średnicy 89 cm z tekstem: ave Maria gracia plena dominvs tecvm beei mcccclxxxiiii (Zdrowaś Mario Łaski pełna, Pan z Tobą, Błogosławiona Ty... 1484 rok). Napisy można odczytać jedynie na pierwszym z nich. W pomieszczeniu pod wieżą, tuż za wejściem do kościoła, znajduje się renesansowy kamienny ołtarz z miejscowego piaskowca, pochodzący jeszcze ze starego kościoła. Został wykonany prawdopodobnie przez Michała Kramera około roku 1560, w formie zbliżonej do epitafium. Posiada korynckie kolumny i trzyczęściowy układ gzymsów. Na głównym polu wizerunek patrona kościoła św. Mikołaja biskupa, Marii z dzieciątkiem i św. Jakuba Starszego z mieczem i pielgrzymim kapeluszem. Po bokach w czterech polach wizerunki kolejno św. Anny, św. Barbary z wieżą, św. Jadwigi oraz św. Katarzyny. W zdobionym fryzie obok ornamentu geometrycznego umieszczono głowy aniołów, w dole zaś scenę Zmartwychwstania z aniołem. Mensa z kamieniem ołtarzowym wykonana została w czasach protestanckich, jednak nie zachowała się do naszych czasów. Podczas przebudowy świątyni wyniesiono go na cmentarz, a dopiero po interwencji proboszcza Mickego umieszczono pod wieżą. Wewnątrz kościoła zobaczymy m.in.: dwa barokowe ołtarze boczne, pod Wezwaniem Ofiarowania Dzieciątka Jezus i św. Katarzyny. Uzupełniają wystrój świątyni cztery barokowe kamienne rzeźby w przedsionku, niestety mocno zniszczone. Zwraca uwagę także drewniany krucyfiks w stylu ludowym z XVIII/XIX wieku. Z wiszących wewnątrz obrazów olejnych wypada wymienić: 14 barokowych stacji Drogi Krzyżowej, XVIII-wieczne malowidła z wizerunkiem św. Augustyna, św. Katarzyny, Króla Dawida i Samuela. Z XIX wieku pochodzi wotywne Ukrzyżowanie oraz Zdjęcie z Krzyża. Na południowej ścianie kościoła, obok gotyckiego portalu pochodzącego ze starego kościoła widzimy kamienne barokowe epitafium zagrodnika i ławnika Jerzego Hillebrandta zmarłego w wieku 64 lat w 1705r. Na szczycie nagrobka monogram złożony z trzech liter CHB. W lewym dolnym rogu symbol śmierci czaszka, a pod nią skrzyżowane piszczele. Po przeciwnej stronie złamana klepsydra będąca metaforą kończącego się życia. Z tyłu kościoła wmurowane w czasie przebudowy, a pochodzące z roku 1660 epitafium Jerzego Hoffmanna z częściowo tylko czytelnym tekstem: In diesel ruhe/ in Gott/ es ... rbahren George Hoffmanns/ richts geschwor er allhier Und Frau Martha gebohren Hilwigen Burg/ ... che Söhne der Erste Johannes/ ist Ao 1660 den ... rg/. Nieco w górze od tego zapisanego fragmentu, prawdopodobnie inna część tego epitafium. Widzimy na niej typowo renesansową kompozycję, z krzyżem w górze oraz niewielkim tekstem ewangelicznym: Todes Und L...en gedo ...f ... erhoh D... frauen Anna Grift. Na murze po wschodniej stronie kościoła nagrobki rodu Hersel. W tonacji kremowej mogiła Józefa Hersela (1831-1904) założyciela klinkierni, jego żony Anny Marii Jadwigi i Elżbiety Hersel z domu Helbig. Wykonano ten grobowiec z elementów produkowanych na co dzień w rodzinnym zakładzie. Nadmieńmy, że popiersie Józefa Hersela wykonał profesor Pohlmann z Berlina. Nieopodal wykonana z czerwonej cegły mogiła Hersel (1907-1925). Pośrodku figura, stojącego ze spuszczoną głową anioła. Po bokach nagrobek żony miejscowego garncarza Franciszka Haeschke i Ernestyny Hersel - córki garncarza Lachmanna. Po lewej stronie od wejścia do kościoła, przy drzewie zobaczymy starożytny kamień ofiarny, który został odnaleziony w 1835r. na wschodnim zboczu wzgórza Radelberg, na zachód od wsi. Ściągnięto go na cmentarz w grudniu 1843r. Ma 2 m długości i 5/4 m szerokości. Na spodzie wyryto pięć równolegle biegnących rynien, mających niegdyś spływać do położonej w środku zaokrąglonej niecki, która została w części odłamana. Musimy nadmienić, iż naukowe wydawnictwa archeologiczne nie uznawały autentyczności tego zabytku. Przy kościele stała plebania, którą wzniósł proboszcz Metzner (1726-1767) na miejscu starszego założenia. Wchodząc na dziedziniec kościelny zauważymy po prawej stronie wejścia figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem, z datą 16(7)6 i nieczytelnym niemieckim napisem. W wąwozie za kościołem, na krawędzi drogi i naprzeciw kościelnego ogrodu oraz nowej szkoły, w roku 1656 został ustawiony kamień upamiętniający nieszczęśliwy wypadek. W piątek wieczorem 13 października 1656r. po wykrockim jarmarku, 30-letni dziedzic na Zebrzydowej Jerzy Ernest von Gersdorf-Mückenhayn zginął zrzucony w tym miejscu przez swojego konia. Na kamieniu umieszczony został herb Gersdorfów. Zabytek można było podziwiać jeszcze pod koniec XIX wieku. Dziś nie ma po nim śladu.